.محدوديت هاي روش هاي سنتي اصلاح نژاد و  ورود فناوري هاي جديد به عرصه هاي مختلف علوم زيستي تلاش براي شناسايي و استفاده از روش هاي نوين جهت اصلاح نژاد دام ها را افزايش داده است. کنترل ژنتيکي برخي بيماري ها، انتقال ژنهاي مطلوب به دامهاي اهلي، شناسايي ژنها و مناطق کروزومي تعيين کننده توارث صفات کمي و تلاش براي حذف ژن هاي زيانبار از جمله کاربرد هاي اين فناوري هاي نوين در اصلاح نژاد دام هاي اهلي هستند. با اين حال مطالعه بيشتر پيرامون مکانيزم دقيق اين روش ها و تلاش براي ارتقاء راندمان استفاده ار آنها در اصلاح نژاد دام را مطمئن مي سازد.

اطلاعات مورد استفاده در اين پژوهش در طي سالهاي 1375 تا 1381 در ايستگاه دامپروري مجتمع رامين اهواز جمع آوري شده است. براي برآورد پارامترهاي ژنتيكي، فنوتيپي و اجزاي (كو)واريانس صفات مورد مطالعه از شش مدل دام  نرم افزار DFREML تحت تجزيه تک صفتي استفاده شد. مناسب ترين مدل تجزيه براي هر صفت با استفاده از آزمون نسبت درستنمايي تعيين شد. وراثت پذيري مستقيم و مادري براي صفات وزن تولد، وزن شيرگيري و افزايش وزن روزانه از تولد تا شيرگيري به ترتيب (1 /0 و 09/0)، ( 16 /0 و 05 /0) و ( 12/0 و 04/0) برآورد گرديد. وراثت پذيري مستقيم نسبت کليبر از تولد تا شيرگيري 48/0 برآورد گرديد. نسبت واريانس محيطي دائمي مادري به واريانس فنوتيپي براي صفات وزن تولد، وزن شيرگيري، افزايش وزن روزانه از تولد تا شيرگيري به ترتيب 09/0، 07/0 و 09/0 بدست آمد. براي برآورد همبستگي هاي مختلف بين صفات از آناليز دو صفتي استفاده شد.  همبستگي ژنتيكي بين وزن تولد- شيرگيري، تولد- افزايش وزن روزانه، تولد- نسبت کليبر، شيرگيري- افزايش وزن روزانه، شيرگيري- نسبت کليبر و افزايش وزن روزانه- نسبت کليبر به ترتيب 41/0 ، 57/0، 18/0، 97/0، 43/0 و 92/0 برآورد شد. همبستگي فنوتيپي بين صفات فوق به ترتيب 35/0، 17/0، 1/0-، 94/0، 21/0 و 85/0  برآورد گرديد.

اين آزمايش به منظور تعيين اثر سطوح مختلف پروتئين و اسيد آمينة متيونين بر عملكرد جوجه‌هاي گوشتي، انجام شد. در اين آزمايش از 240 قطعه جوجة گوشتي سوية راس با دو سطح پروتئين(20 و 24 درصد براي دورة آغازين و 18 و 22 درصد براي دورة رشد) و 3 سطح اسيد آمينة متيونين (سطح سفارش شده در كاتالوگ (استاندارد)،‌ سطح 115% بيشترازمقدار سفارش شده در كاتالوگ و سطح 130%  مقدار سفارش شده در كاتالوگ) استفاده گرديد. آزمايش به صورت فاكتوريل 3×2 در قالب طرح كاملاً تصادفي با 4 تكرار و 10 قطعه جوجه در هر قفس انجام شد. جوجه‌ها به مدت 5 هفته (از پايان هفته اول تا پايان هفته ششم)، با جيره‌هاي يكسان از نظر انرژي، براي دو دورة آغازين (7 تا 21 روزگي) و رشد (22 تا 42 روزگي) تغذيه شدند. جوجه‌ها در طول دوره به صورت آزاد تغذيه شدند. مصرف غذا و اضافه وزن در پايان هر دوره اندازه‌گيري شد و در پايان دورة آزمايشي از هر قفس دو قطعه جوجه بصورت تصادفي، انتخاب شدند و پس از توزين و ذبح، وزن لاشه و اجزاي لاشه اندازه‌گيري شد و داده‌هاي حاصل با استفاده از نرم‌ افزار آماري SAS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. نتايج نشان دادند كه سطح بالاي پروتئين و مكمل متيونين در دورة آغازين، دورة رشد و كل دوره باعث افزايش وزن زنده و بهبود ضريب تبديل غذايي شدند(P<0.01). مصرف غذا تحت تاثير پروتئين و اسيد آمينة متيونين قرار نگرفت (P>0.05) .مكمل متيونين باعث افزايش درصد سينه( P<0.05) و كاهش مقدار چربي محوطة بطني شد (P<0.01). كاهش پروتئين جيره باعث افزايش چربي محوطةبطني مي‌شود(P<0.01). اثر متقابل بين متيونين و چربي در هيچ يك از صفات، تفاوت معني‌داري را نشان نداده است (P>0.05).

آزمايشي به منظور تعيين اثر منابع مختلف چربي بر عملكرد جوجه‌هاي گوشتي انجام شد. دراين آزمايش از 192 قطعه جوجه گوشتي با 4 تيمار غذايي مختلف و 4 تكرار براي هر تيمار و 12 قطعه جوجه در هر قفس استفاده شد. جوجه‌ها به مدت 5 هفته (از پايان هفته اول تا پايان هفته ششم)، با جيره‌هاي يكسان از نظر انرژي و پروتئين، براي دو دورة آغازين (7 تا 21 روزگي) و رشد (22 تا 42 روزگي) تغذيه شدند.  جيره ها شامل: 1- جيره شاهد 2- جيره حاوي 5% پيه 3- جيره حاوي 5% روغن سويا 4- جيره حاوي مخلوط مساوي پيه و روغن سويا بودند.كلية جيره‌ها به صورت آردي بودند و جوجه‌ها در طول دوره به صورت آزاد تغذيه شدند. مصرف غذا و اضافه وزن در پايان هر دوره اندازه‌گيري شد. و در پايان دورة آزمايشي از هر قفس دو قطعه جوجه كه نزديكترين ميانگين وزن را در گروه داشتند، انتخاب شدند و پس از توزين و ذبح، وزن لاشه و اجزاي لاشه اندازه‌گيري شد و داده‌هاي حاصل با استفاده از نرم‌ افزار آماري SAS مورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. كه افزايش وزن جوجه‌ها در دوره آغازين، در دوره رشد و كل دوره در جيره‌هاي حاوي چربي، نسبت جيره شاهد، بالاتر بود (P<0.01) و جوجه‌هايي كه با جيره حاوي مخلوط پيه و روغن سويا تغذيه شده بودند، در دوره رشد و كل دوره، بالاترين افزايش وزن را بدست آوردند (P<0.01). جيره‌ها در دوره آغازين اثري روي مصرف غذا نداشتند (P>0.05)، ولي در دوره رشد و كل دوره، جوجه‌هايي كه جيره حاوي مخلوط پيه و روغن سويا و جيره حاوي روغن سويا، مصرف كرده بودند، نسبت به جيره شاهد مصرف غذاي بالاتري داشتند (P<0.01). در دوره آغازين جيره‌هاي حاوي مخلوط پيه و روغن سويا و جيره حاوي روغن سويا، نسبت به جيره شاهد ضريب تبديل غذايي را بهبود بخشيدند (P<0.01) و در دوره رشد وكل دوره، تمام جيره‌هاي حاوي چربي نسبت به جيره شاهد، ضريب تبديل غذايي بهتري داشتند (P<0.01) و جيره حاوي مخلوط پيه و روغن سويا نسبت به هر دوي آنها به تنهايي، باعث بهبود ضريب تبديل غذايي شد (P<0.01). چربيهاي جيره باعث افزايش چربي محوطة بطني شدند (P<0.01).

چكيده

اين آزمايش به منظور تعيين اثر سطوح مختلف اسيد آمينة متيونين و چربي بر عملكرد جوجه‌هاي گوشتي، انجام شد. آزمايش با 3 سطح اسيد آمينة متيونين و دو سطح چربي به صورت فاكتوريل در قالب طرح كاملاً تصادفي با 4 تكرار و 8 قطعه جوجه در هر واحد آزمايشي انجام شد. نتايج نشان دادند كه اسيد آمينه متيونين، باعث افزايش وزن در دوره آغازين، دورة رشد و كل دوره شد (P<0.01). اثر چربي بر افزايش وزن زنده در دوره آغازين، معني‌دار نبود (P>0.05)، ولي در پايان 6 هفتگي، چربي افزايش وزن زنده را بهبود بخشيدP<0.01) ). متيونين و چربي هيچيك بر مصرف غذا تأثير معني‌داري نداشتند (P>0.05). اسيد آمينه متيونين در دوره آغازين، دوره رشد و نهايتاً در كل دوره‏، ضريب تبديل غذايي را بهبود بخشيد P<0.01)). چربي، اثري برضريب تبديل غذايي در دوره آغازين نداشت (P>0.05)‏، ولي در دوره رشد و كل دوره، ضريب تبديل غذايي بهتری را موجب شد.P<0.01)). چربي جيره، درصد چربي محوطه بطني، را افزايش داد P<0.01))، ولي بر ديگر صفات لاشه، از قبيل درصد لاشه، درصد سينه، درصد ران، درصد بال، درصد پشت و گردن و درصد قسمتهاي مختلف دستگاه گوارش، تفاوت معني‌داري نداشت P>0.05)). متيونين، سبب افزايش درصد سينه و كاهش درصد چربي محوطه بطني شد P<0.01))، ولي صفات ديگر لاشه را تحت تاثير قرار نداد P>0.05)). اثر متقابل بين متيونين و چربي در هيچ يك از صفات، تفاوت معني‌داري را نشان نداده است P>0.05)).

سنتز و توليد پروتئينهاي نوترکيب و واکسنها در گياهان يک پتاسيل عظيم در جهت کاهش هزينه و مديريت توليد واکسن به شمار مي رود. پروتئينهاي واکسني مشتق شده از گياهان در مقايل بيماريهاي انسان و حيوان را محافظت نموده و سلامتي آنها در آزمايشات کلينيکي نيز به اثبات رسيده است. واکسنهاي خوراکي در مقابل حرارت مقاوم بوده و هزينه توليد آنها ارزان و محدوديتهاي واکسنهاي سنتي را ندارند. اين واکسنها هم براي کشورهاي در حال توسعه و توسعه يافته مفيد هستند. واكسنهايي که بوسيله تزريق وارد بدن مي شوند و فقط ايمني سيسميک را ايجاد مي کنند که اين پاسخهاي ايمني ناكافي است، در حاليكه تحريك ايمني مخاطي بهترين نتيجه را در هنگام استفاده مستقيم واكسن را دارد. واكسنهاي مشتق شده از گياه، توانايي تحريك هردو پاسخ ايمني سيستميك و مخاطي را دارند. معمولا گياهاني نظير سيب زميني، گوجه فرنگي، موز، کاهو، برنج، گندم، سويا، ذرت و لگومها جهت توليد اين واکسنها مدنظر هستند. واکسنهاي از قبيل هپاتيت B، وبا، طاعون و... در گياهان توليد شده اند. اين واکسنها نيز مي تواند بيشترين کارايي را برعليه سلاحهاي زيستي داشته باشند.